# Op een dag als vandaag, poept mijn hond bijna aambeien omdat ik de bus moet halen.

Sinds donderdag ben ik mij alleen maar meer smakelijk gaan vermaken hoe Nederland erbij ligt na sneeuwval. Ik moet bekennen dat ik even lichtelijk panisch werd donderdagavond, omdat ik mij in mijn goeie goed richting mijn kerstdiner moest verplaatsen. Eenmaal op weg zonder muts, centimeters (!) sneeuw en mijn zomerlegging onder mijn rokje, kwam ik zowaar ongedeerd aan bij de fietsenrekken. Het enige wat mij nog resteerde was binnenkomen en zalig dineren met mijn leerlingen uit groep drie. Voor al mijn lieftallige leerlingen had ik als juf uiteraard wat lekkers meegenomen en dat bungelde de hele weg keurig aan mijn stuur. Achteraf denk ik dat, dat mij genekt heeft, want ik wilde het zigzaghek doorlopen om het schoolplein te betreden en mijn prachtige entree was een feit. Voor ik het wist, lag ik, als Juf Manon, met geweldige chocolaatjes in de ene hand, zonder muts, in een rokje gehuld en met IPod in den oren languit tussen het zigzaghekje. Een toegesnelde moeder waagde ook haar leven om mij overeind te helpen en ik kon alsnog met een druupneus en onder de sneeuw mijn entree maken binnen het gebouw. De eerste prinssesjes kwamen al snel naar me toegerend. Eerder gezegd, geslided, want als de school nog leeg is en vooral de gang, dan is niets leuker om als leerling eens de gangen door te sliden in je prinssessenjurk. Hij was wit, aan het eind van de avond zwart met rode pizzasaus. Ach ja, mijn prinsen en prinssessen waren geweldig en ze zagen er stuk voor stuk prááááchtig uit. Na het diner zelf en de kerstliederen die ik ditmaal niet meezong uit volle borst was het tijd voor de echte mensen binnen het vak. Want ook als leerkracht ben je een bikkel en stort je, je met je hele hebben en houwen op de after-party-alleen-voor-juffen-en-meesters-binnen-de-school-kerstborrel. En aangezien ik nu al een half jaar ook stagiairend-personeel ben mocht ik ook aanschuiven en een alcoholisch drankje nuttigen. Het meest bizarre van de hele borrel was. Was dat het pas acht uur was! Ik zat om acht uur ‘s avonds al aan de droge witte wijn, Goede Tijden was nog niet eens begonnen, Helga was nog bezig met het presenteren van het winterweer! Al gauw sprak ik mezelf de moed in dat ook Ludo elke avond om tien over acht al een cognac voor zichzelf in zou schenken. Maar goed, ik had een jong team om me heen, de teamkamer veranderde in een complete kroeg alleen dan zonder muziek. Voor ik ‘t wist was het tien uur en was ik drie wijntjes verder. Ik presteerde het gelukkig om met mijn Ipod, maar zonder chocoladetasje richting huis te fietsen, de wegen waren inmiddels onbegaanbaar. Na een nacht van woelen, alcohol werkt voor mij niet echt als vast slaapmiddel, ging de wekker verdomd vroeg! Ik was zo brak als een verrekte mongol! De multiculturele hapjes van de avond ervoor zaten me niet echt lekker meer en na twee toiletbezoeken kon ik met mijn gat glijdend over de sneeuw terug naar de omgedoopte kroeg van de avond ervoor. Ditmaal kwam ik wel triomfantelijk door het zigzaghekje, maar een beetje misselijk binnen. En tot mijn, toch wel, vreugd was ik niet de enige. Ik herkende niemand meer van de juffen-en-meesters-binnen-de-school. Lijkbleek, een beetje verlept en met kringen onder de ogen. Het voelde als enorme broederschap dat niemand brood at tussen de middag, maar alleen en kopje soep.
Enkele leerlingen vroegen nog: "Juf? Voel je je niet zo goed? Was je niet meteen naar bed gegaan toen het afgelopen was?" "Nee." zei ik. "Juf moest natuurlijk alles nog tot héééél laat opruimen toen jullie weg waren" "Zo zie je er ook wel uit Juf!" Van mijn leerlingen moet ik het hebben. Na een lange dag vol inkak-momenten en opruimen van de kerstversiering zwaaide ik mijn leerlingen uit. "Fijne vakantie hea alle achtien liefsten van me!" "Jáá Juf! Tot morgen!"

Een vrouw is vaak op haar best als ze geld mag uitgeven voor leuke dingentjes. Nu ben ik een vrouw, maar geef niet altijd geld uit aan dingentjes die ik graag wil hebben. Ik geef het dus alleen uit aan noodzakelijke dingen die ik op dat moment nodig heb. En soms is dat op een moment dat het eigenlijk nergens op slaat. Vandaag werd ik wakker met het idee om eens richting Kruidvat te fietsen en mezelf iets cadeau te doen. Een vrouw geeft zichzelf graag een cadeautje in mindere tijden. Mannen doen dat overigens ook, maar kopen vrijwel meteen een complete X-bos of Wii uitgerust met controles en tien spellen.
Vrouwen houden het bij iets kleins, van een reepje chocola of laarzen onder de gemiddelde prijs van een Wii.
Maar goed, ik had ook zo’n vrouwelijke behoefte vandaag maar moest mij nog bedenken wat het leuke presentje zou worden. Het moest iets zijn waar ik eventjes gelukkig van zou worden vandaag en waar ik ook de aankomende tijd gelukkig van word. Enfin, ik fietste met een windkracht tien richting de Kruidvat en het was zowaar uitgestorven. Mandje om mijn arm en ik kon de winkel afstruinen. Ik kan inmiddels de indeling van de Kruidvat dromen hoor, maar goed, het is altijd weer leuk om al die shampootjes en deodorantjes te zien.
Goed, een nieuwe tandenborstel met ingebouwde haartjes voor tússen de tanden? Mijn gebit is heilig én ze hebben een softuitvoering van de borstel zelf. Bij een nieuwe tandenborstel hoort ook altijd nieuwe tandpasta. Ik smeer mezelf Aquafresh White and Shine aan, ik geloof de woorden altijd dat het mijn tanden witter maakt. ‘Your teeth are like porcelain!’ Laat ik maar hopen zo wit als porselein of zo breekbaar als porselein?
Goed, goed, twee atrikelen in mijn mandje ik loop tegen de make-up afdeling aan. Zit overigens niet naast de tandenborstels, maar ik neem een tussenweggetje richting de make-up. Een nieuwe mascara kan ik ook wel gebruiken. Ook hier weer de lovende woorden dat het extra volume met zich meebrengt. ‘For extreme volume lash!’ Yeah right, er zat meer mascara in mijn oog zelf dan op mijn wimper. En niet te vergeten mijn oogleden, ik zie eruit als een spook. Maar goed, ik geef het tijd.
Wat ik nog meer kocht, is iets wat ik nooit eerder kocht. Ik was opzoek naar een geschikte foundation. Geen goed doel ‘foundation’ om mijn aankopen te ondersteunen of te sponseren. Maar een make-up gelaat om oneffenheden te egaliseren op den huid. Kortom, ik wil mijn littekens een beetje wegwerken en mijn huid egaler maken. Nu heb je tig verschillende kleuren, smaken en mengels. Tien testers later komt er een kleur uit die bij mijn huid past en voor een relatief goedkope prijs verdwijnt ook die in mijn mandje. Bij de kassa reken ik af en koop de Action nog make-up sponjes en reinigingsdoekjes mocht dit hele fiscao een flop worden.
Thuis wil ik natuurlijk meteen mijn nieuwe producten testen, ik moet er eventjes gelukkig van worden voor ik me opnieuw op mijn studiewerk probeer te storten. Nu ik dit typ ben ik zo’n 2 uur verder en mijn gezicht voelt lichtelijk wat anders aan dan normaal. Een beetje zwaarder door het laagje foundation wat erop zit. Eerlijk is eerlijk, het staat wat mooier, de oneffenheden zijn een beetje weg. Moet nog wel wat oefenen natuurlijk, maar een begin is er. Over beginnetjes gesproken? Ik moet nog steeds beginnelijk studeren, heb er nog niets aan gedaan. Ben veels te druk met mijn nieuwe cadeautjes. Ik ga mijn boeken maar eens uit het sillefaan halen, misschien waag ik nog een poging met een nieuw laagje. Een laagje van mezelf en een laagje van ‘t boek.
Toedeloe

Ik heb na enige tijd toch wel weer een schuldgevoel laten opkomen, door mijn weblog vreselijk te laten verwaarlozen. Wat een slechte houding! En wat onverantwoord. Nu zijn er op dit moment zoveel dingen onverantwoord in het leven. Ik noem een spaarrekening bij de DSB, ik noem graffiti spuiten langs de metro en een nieuwe studie aan gaan.
Dat laatste heb ik wél gedaan, maar of het nog zo verantwoord is weet ik niet.
Ik ren rond als een kip zonder kop. Medestudenten vragen me regelmatig, "Manon, heb je die en die bladzijde al gelezen? Moeilijk hea?"  Ik kijk ze dan aan en begin mezelf hard af te vragen of ik uberhaupt iets moet studeren? Ik heb het niet uit de les kunnen halen, dus misschien een korte research voor de leerstof. Wat blijkt? Driehonderd pagina’s van een boek wat ik nog niet in mijn bezit heb. Een paar tientjes lichter via bol.com, mijn portemonee is inmiddels zo bol niet meer, ligt het boek nog steeds in ‘t papier op mijn bed. Studeren is dus niet mijn sterkste kant. Ik ben meer een doener, denk ik. Maar dan nog, ik moet ergens mijn onheil kwijt en stort me op verslagenwerk van gegeven lessen in mijn groep 3.
Maar dat is gesneden koek voor me, dus niet echt uitdagend en verantwoord voor mijn dagelijkse hoeveelheid school. "En Manon? Al gestudeerd?" een vriendinnetje vraagt het opnieuw. Zij zou ook moeten studeren, maar heeft net zoals ik al drie jaar geen studieboek aangeraakt. Enige voordeel wat zij heeft, is dat ze haar Taal- en Rekentoets al gehaald heeft. Ik echter nog niet, ik mag mijn eerste pogingen nog wagen over twee weken.
Ik schijt hem behoorlijk en schijt zowat elk sommetje in mijn broek. Nu weet ik dat schijt met een t is en niet met dt, dat voordeel heb ik al. Anders krijg je scheid, van scheiden, wat mijn billetjes op zo’n moment doen.
Goed, voor ik compleet afdwaal, zal ik bij deze plechtig beloven mijn weblog weer bij te gaan houden. Misschien worden er nog een paar mooie annekedotes verwacht binnekort van mijn liefste leerlingen. Of van mijzelf, ik moet immers overleven in ‘t grote gebouw tussen al die grote mensen. En wat dacht je van het reizen met openbaar vervoer, mijn fiets heeft al spinnenwebben in den schuur. Ik voel een studiedrang opkomen. Billetjes gescheiden en constateer later maar. Toedeloei

Soms begrijp ik mezelf niet helemaal. Dan heb ik een weblog ergens online en elke keer weer probeer ik mezelf weer op de vingers te tikken er eens iets op te zetten. Een andere vraag die dan gaat knagen : Voor wie? Een dubbele post op deze SITE en een post op m’n hyves, want daar voed ik meer mensen mee.
Over voeden gesproken, zo’n lange update is dus wel weer nodig blijkt. Manon.nl is alweer een goede week terug uit het Oosten. Ik hoor een belletje bij u rinkelen, als is dat op dit moment mijn telefoon die gewoon afgaat. In ‘t Oosten van den wereld, of gewoon een reisje naar Roemenie vanuit mijn opleiding. Ik ging sowieso voor ‘t eerst vliegen al was dat het minst bijzondere van alles. Weggekeken van de verschrikkelijke turbelentie vlucht op de heenweg, ik had welgeteld drie witte airzakjes op mijn schoot liggen. En een klasgenootje maar foto’s maken, zij moest toch op zo’n plus achthonderd foto’s komen aan het einde van de reis.
Roemenie zelf is een verlengde van de voedselbank-gezinnen hier in Nederland. En verlengde geldt dan als enorm verlengde, want het land zit aan het randje van de afgrond met de armoede. De eerste beste avond had ik al een stompend kereltje aan m’n schouder staan die mij een bloemetje probeerde te verkopen die hij even daarvoor aan de overkant van de straat geplukt had. Dat gebeurde overigens in de Beergarden, waar men bier voor nog geen vijftig cent kon kopen. Alleen wel aangemaakt met water geloof ik, dus limonadebier.
Met twaalf meiden kochten we elf tequilla en een sprite en ‘t kostte me nog geen ach euri, dus als conclusie kan ik wel trekken dat Roemenie een goed ‘stap-land’ is.
Na een week zwieren en zwaaien daar en toch een wat prettigere vlucht richting Nederland, word ik al snel verblijd met een nieuwtje wat draait om een griepje wereldwijd. En ik maar varkensvlees eten in Roemenie. *koekoek*
Enfin, een weekje vakantie kan er altijd bij en ik maak me op voor een eventuele Koninginnedag. Uiteindelijk zo ergens tegen het middaguur, jawel, vertrek ik richting Amsterdam. Via een omweg richting Amsterdam Zuid, loop ik zo’n twee-en-een-half uur later richting Museumplein. Overbeladen door spontane belletjes van moeder, kom ik tot de conclusie dat deze Koninginnedag een nare nasmaak gaat krijgen. Op ‘t plein is daar weliswaar niets van te merken en ja, Menon feest een uur in de wind om ‘s avonds toch wel eerder dan gepland thuis te komen, met die nare bijsmaak.
En ja, ik ben een dag van slag want als ik aan slingeren denk, dan denk ik niet aan slingerende mensen, maar aan slingers die ik binnenkort op m’n verjaardag wil zien. ‘t Is triest en met de Dodenherdenking denk ik er toch ook aan. De Koningin wordt met geluk vrijgesproken en voor mij is er geen plekje op de Dam omdat de scherpschutters mij dan niet meer in het vizier kunnen houden. Nee, ik zit thuis en kijk voor de miljoenste keer naar een versie van Anne Frank, die mij op ideeen brengt om m’n oude ‘Lief-Dagboek’ weer tevoorschijn te halen. Zie hier een beginnend resultaat. En ‘t resultaat van mijn nieuwe kapsel. Deze net een paar uur oud en bungelend tot net over mijn schouders. Ja, als er iets over datum was, dan was het wel mijn haar. Ook mijn armen zijn inmiddels over datum. Menon heeft een flinke allergische reactie op voedsel vanuit Roemenie, misschien toch die Mexiaance varkenspootjes van de laatste dag?? Hoe dan ook, ik slik versuffende tabletjes, maar maak energie vrij voor het Bevrijdingsfeest wat gaande is. Lang leve de vrijheid, maar vooral, Lang leve mezelf!! Toedelooeeuu

"Jij hebt mij stiekem af zitten luisteren!!" ik sms het terug naar een klasgenootje die ik in ‘t afgelopen half jaar beter heb leren kennen. Zij smste mij weer over een terugkerend onderwerp in ons midden: de zomervakantie. Voorheen waren er jubbelende gedachtes bij een grote villa in Spanje met een eigen privé zwembad. Roemenie kwam in beeld en de zomervakantie werd in één klap een ‘lastminute’.
Enkele kunnen het zich niet meer veroorloven deze zomer, maar dat houdt wel in dat een ander deel nog steeds zonder vakantie zit. En na mijn dramatische zomer van 2008, blijf ik voor geen miljoen thuis.
Ja, ik zag mezelf al onder de hete zin liggen, met in mijn ene hand een cocktail en in mijn andere hand niks. "We kijken na Roemenie wel hoe de vork in de steel zit en of ‘t er uberhaupt nog wel in zit." had ik maar snel gezegd, want het onderwerp ligt een beetje te gevoelig op dit moment. "We moeten nodig aan de slag met achterstallig schoolwerk" wordt er in meervoud gesproken op school en dat is ook een rede waarom ik mij totaal niet druk ga maken over eventuele vakanties. Het achterstallig schoolwerk wat bestaat uit talloze samenvattingen van stoornissen bij kinderen is mijn enige redding om ergens geconcentreerd mee bezig te zijn. Alleen juist nu, als ik zo hard bezig ben met typen, schiet mij te binnen dat ik nog een weblog en dat ik later vandaag moet werken. De tijd vergaat me nu erg snel en ik heb pas drie stoornissen kunnen behandelen. En ergens in m’n achterhoofd knaagt ook nog dat ik eerder wil gaan werken, maar dat niet doe omdat ik met een nieuwe moet werken. Oftewel, ik werk in m’n eentje en zij staat erbij. Langdradig, saai, hongerig, laat op de avond en afsluiten met een glaasje wijn. Leuk he, kort schooldagen zo op de donderdag..

Och, wat ben ik toch bloedslecht in het bijhouden van een weblog. Mijn laatste bericht dateert niets voor niets uit december, het is onderhand alweer een ‘gelukkig nieuwjaar’.
Maar ondanks alle verleden tijd en ik ‘t te druk heb om een half jaar bij te praten, kan ik overgaan tot de orde van de dag. Die er vrijwel niet heel anders uitziet dan voorheen. Ik ga nog steeds naar school, nog steeds elke maandag naar stage en daarbij ben ik altijd nog een vertrouwd gezicht bij Bartje.
Daarbij komt wel, dat ik nog altijd energyblikjes drink, zo af en toe rondjes door de buurt ren ‘s avonds en ik nog altijd geen Wii heb. Nu ben je dus weer op de hoogte en kan ik er dus weer voor een half jaar tussenuit knijpen met bloggen. Maar, ik zal een heel cliché antwoord geven, vanaf vandaag zal ik voor de triljoenste keer in een breuk, proberen wat meer te bloggen. Yes, Manon.nl wordt weer actiever en ook ik kan een ledenactie gebruiken. Niet dat ik zal doen, waar moet ik de tijd vandaan halen, maar het bloggen heeft ook wat meer nut als anderen ‘t ook daadwerkelijk lezen. Het gaat dan wel over mijn eigen leven, maar ik kan het ook drastisch veranderen en het alleen nog maar over mijn reis naar Roemenie hebben die eraan komt. Ja, ook Manon.nl gaat de lucht in en de grens over. En dan niet met ene Romania-air-to-the-afgrond, nee met een gewoon vliegtuig om de arme onder ons een handje te helpen. Verder moet je me heel niet vragen wat de bedoeling exact wordt, ik ga zomaar mee omdat ik anders spijt krijg en toch een keer in Roemenie geweest moet zijn. En als ik dan toch onderweg ben, plak ik er nog een overnachting in Hongarije aanvast. Maar om dat nu allemaal hierop te zetten is ook zo boring, ‘t duurt nog wel een poosje voor ik daadwerkelijk wegvlieg. Tot die tijd vermoei ik zowel mezelf als de rest er niet mee, alleen mijn arm, die gister al een prikje heeft moeten doorstaan!!

Ooit heeft iemand bij zichzelf gedacht, per 1 januari zijn leven te gaan beteren. En dan niet meteen drastisch, maar heel subtiel door er een kleine draai aan te geven. Nu (nog) anno 2008 heet dat: Goede Voornemens. Elk jaar zijn er miljoenen mensen in Nederland, die hun leven een positieve draai willen gaan geven in het nieuwe jaar. En daarbij komt ook bij mij elk jaar die vraag weer terug: "En Manon, heb jij nog goede voornemens voor 2009?" oftewel: Manon, moet jij je leven niet een kleine draai geven? "Nou, nou, nou, nou.." antwoorde ik. Heb ik mijn leven het afgelopen jaar niet al drastisch veranderd? Aááál, mijn goede voornemens zijn het afgelopen jaar werkelijkheid geworden. Moeten er dan wel nieuwe komen? Ik heb een gekeken, maar de meest bekende voornemens zijn niet zo moeilijk, die in Nederland hoog op de lijstjes staan. De meeste willen ‘stoppen met roken’, een lichtpunt in mijn leven want ik rook niet. Wat meteen op een ander voornemen overspringt: ‘gezonder gaan leven’ dat begint pas als je niet meer rookt. Ik leef blijkbaar dus gezond, hoera! Zonder dat, leef ik best gezond. Ik eet netjes mijn groente, weliswaar met mijn nieuwe verslaving joppiesaus, maar het blijft groente met een beetje gemengde ui. Ik drink lítérs water op een dag, zoveel dat het voornemen ‘waterputten in armelanden maken’ in één klap geregeld is. Geef Manon dus gewoon minder water. Bewegen, ook belangrijk onder het mom ‘gezonder leven’ na mijn Vierdaagse avontuur een blijvertje hoor.
En is het niet rondjes rennen in de buurt, dan beweeg ik wel zoals ieder andere student in de kroeg.
Heel onbewust is het leven dus een stuk gezonder. Een ander voornemen blijkt: ‘sparen’
Juistem! In deze kredietcrisis, wil menig Nederland proberen te sparen. Zonder te dollen, maar ik als student, krijg niets mee in de portemonee met deze hele crisis. Dit voornemen kan dus voor de helft geschrapt worden. Sparen doe ik altijd, hoe minder, hoe beter!! Mijn dinkytoy auto moet nou eenmaal eens vervangen worden in een echte. Als ik het dan zo bekijk, heb ik het dus best zo voor elkaar gekregen afgelopen jaar. Alle bekende voornemens zijn voor mijn geen voornemens meer, want ik heb ze al eens gebruikt als voornemen en er iets ‘goeds’ van gemaakt. Misschien heb ik nog wel één klein dingentje waar ik een lijstje voor moet maken. Middels hebben meer dan 10,8 miljoen mensen/gezinnen/huishoudens in Nederland er al eentje in huis. Ik weet al wat mijn voornemen word: misschien ook een Wii?? (ooit..)

Er is regen voorspelt vandaag. Of eigenlijk gisteren al, gisteravond om precies te zijn.
De wereld vergaat er niet door, alleen mijn rit naar school ‘s ochtends. Blijf ik twintig minuten langer liggen en fiets in regen en wind naar school? Of sta ik bij tijds op en spring de bus in om langer onderweg te zijn, maar wel droog over te komen? Ik kom moeilijk overeind deze ochtend, dus ik neem de proef op de som en ik ga met de fiets. Ik ben alleen thuis dus kan prutsen, ontbijten en keutelen op mijn manier. Nog even m’n hond uitlaten voor ik ga en voor de regen los zal barsten. Ik neem nog een spurt richting de vuilcontainers om mijn kilo geproduceerde vuil weg te gooien en geef mijn hond een uitgebreide rondleiding op het poepveldje. Net als ik terug wil lopen en de donkere wolken al aankomen, kom ik prompt de buurvrouw tegen in de poort. Mijn hond begint als een spastische met haar staart te zwiepen in de hoop overreden te worden door de container van de buurvrouw.
"Goedemorgen!!" ik ben vrijwel altijd aardig tegen mijn buuf. Ik verwacht ook altijd een lief antwoord terug van haar, wat ik ook krijg dan en ze gooit er altijd een positief compliment er overheen. Goed, deze keer verwacht ik ook dat ze me begroet en iets de trant van een compliment roept. "Goedemorgen!! Moet jij niet naar school?" Oeh buurvrouw? Een diepteintervieuw, een kruisverhoor? Denken, denken.. "Jawel, even de honduitlaten en ik ga zo weg." Boeiend buurvrouw, geniet van de regendag.
"Jaa, want je moet wel eens aan het werk hoor!!" zegt ze en loopt door met haar container. Ik blijf staan in de poort en gaap haar letterlijk met open mond aan. Zegt mijn buurvrouw nu dat ik eens moet gaan werken?? Werken qua baan? Werken qua thuis? Werken qua school? Buurvrouw moest eens weten hoe hard haar negentienjarige buurmeisje werkt.
Zes dagen per week buurvrouw? Voor mijn pensioen wat u al heeft zal ik zo maar zeggen. Buurvrouw, het is anno 2008, studenten werken zeven dagen per week aan school, stages en bijbanen. Buurvrouw heeft mij op het hart getrapt.. ik voel de steken nog.
Maar heb geen tijd om te jammeren (voor haar) ik moet nog verslagen schrijven, lessen voorbereiden en broodjes smeren dit weekend. Klinkt als werk, maar thank god voor buurvrouw doe ik het ook nog met enig plezier.. Werkse!! (dankje)

Nu alle kinderen alweer zo’n week of 10 naar school gaan en ik als juf dan alweer zo’n 10 weken meedraai op de maandag, ben ik al aardig geïntegreerd in de groep. Al mijn twintig kinderen heb ik inmiddels onder de duim, want ze geloven jammer genoeg allemaal dat juf Manon in een dikke vila woont mét zwembad en mét sauna. Helaas voor hun, woon ik nog steeds waar ik altijd al woon. Maar, ik ben heilig op de maandag en als ik een hele week kom, zijn ze allemaal in staat om slingers voor me op te hangen. Na de feestweek en voor mij een zweetweek, is het vakantie. Kinderen allemaal de deur uit, de juf thuis in volle gang aan de slag met het verwerken van de feestweek. Net bijgekomen en ontzweet, kan ik de maandag na de vakantie ik volle glorie en vrezend voor mijn leven met heel de groep richting het theater. Vrezen voor mijn leven? Ja, ik zat in de auto bij een moeder die al 30 jaar haar rijbewijs had, alleen kon ik daar als kerverse bestuurster niks van merken. Mevrouw skeurde de Amersfoortse wegen over en probeerde vooruit file-te-parkeren.
Voor de niet rijbewijs bezitters: fileparkeren, is achteruit een parkeerplekje inrijden langs de kant van de weg. Met mijn geweldige aanwijzingen, kwam ze na een half uur keren en draaien (de voorstelling was inmiddels al bijna afgelopen) tot stilstand in een parkeervak. Misschien had ik rijinstructrise moeten worden.
Enfin, ik als laatste naar binnen met de overgebleven kinderen en volgde via de Vip-tribune een voorstelling over het eerste vliegtuig dat van Amerika naar Parijs vloog. Het enige wat ik er nog van weet is dat hij het gehaald heeft, want verder speelde ik voor dirigentje, kssshhhttt.. pssstttt.. stil eens!!
Na de voorstelling een drukte van jawelste in de garderobe. Ik kijk van een afstandje toe, hoer-a mijn jas hangt nog aan het bovenste kapstokje waar kleine kinderen niet bij kunnen. Terwijl ik dat zo tegen mezelf zeg, zie ik een kind (^&*!(&%) , mijn jas van het aller hoogste kapstokje afrukken. Ja hoor, daar gaat mijn jas! Op de grond, met al die honderden kinderen die ook nog een jas moeten pakken. Voor de ingang staan een juf die alles wel probeert te regelen. "Jongens, niet zo duwen!!" Nee trol, als jij niet met je volgevreten bolle lichaam voor die ingang gaat staan, dan kunnen de kinderen er normaal in en uit en kan ik mijn jas nog enigzins redden!! Mijn jas moet het maar liefst 20 minuten op de grond overleven, voor een leerling zo lief is de jas van juf Manon mee te nemen. Dat kwam trouwens pas veel later, want ik zag moeder al met autosleutels in de houding bij de uitgang wachten, met een blik van, ‘schiet op juf Manon want ik moet zo uitparkeren.’ Ik word geroepen: "Manon, kan jij even met die en die gaan plassen??" Oh my gay!!
Net nu ik mijn jas kan redden van de viezigheidsdood, moet ik met een stel kinderen naar beneden hollen omdat zij moeten piesen. Terwijl ik hen naar het toilet begeleid, staat auto-moeder te zuchten bij de uitgang. Ik trek een verbaast en vervelend gezicht en hol snel maar achter de kinderen aan.
Als ik terugkom, staat auto-moeders-eigen-kind me op te wachten: "Nou juf, je jas lag al op de grond!!"
Aargh, wrijf het erin knul!! Moeders staat al buiten te wachten, niet klaar om uit te parkeren. Onderweg terug naar school, babbelt ze over haar modeshows en dat ze meteen haar kind meeneemt omdat het al 12 uur is geweest. Nou en, breng je mij nu ook even thuis?? Ze zet me af bij school en ik bedank haar voor de keurige rit. Na het middaguur en de kinderen inmiddels weer op school zijn, praten we even na over de voorstelling. Van de voorstelling hadden ze niet veel begrepen, nee, ze vonden de autorit veel leuker. De autorit leuker dan de voorstelling? Hoezo? De vaders reden veel harder en draaiden de auto’s zo de parkeergarages in. Jaa…. dat is best wel stoer. "Mijn moeder ook!!" riep het zoontje van mijn auto-moeder. Niemand kan op tegen mijn auto-moeder, zij presteerde het om vooruit file-te-parkeren!! (maar wel een beetje scheef dan..)